Translate

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wycieczka. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wycieczka. Pokaż wszystkie posty

środa, 14 września 2016

Spacer po Oławie część 1. "Miasto Sierpówek"

Jak już pisałem, wakacje spędziłem głównie nad morzem, ale w ostatni weekend urlopu pojechaliśmy z Anią pozwiedzać Oławę. Od dawna myśleliśmy nad wizytą w tym miasteczku i wreszcie się udało. Przygotowań merytorycznych nie było zbyt wiele, bo prawie wszystko, co potrzebowaliśmy znaleźliśmy na stronie Urzędu Miejskiego w Oławie, wliczając w to trasę spaceru rozrysowaną na mapkach i opis zwiedzanych podczas niego miejsc.

A "część 1." dlatego, że wybraliśmy się na opcjonalny punkt widokowy, który zabrał nam sporo czasu i sił, i nie daliśmy rady kontynuować wycieczki, więc w połowie trasy skierowaliśmy się na dworzec. Wkrótce wrócimy tam, by przejść dalszą część trasy i zobaczyć drugi punkt widokowy.

Do Oławy przyjechaliśmy pociągiem i muszę przyznać, że tamtejszy dworzec kolejowy jest bardzo zadbany. Początek trasy był przy Rynku, na który musieliśmy jeszcze dojść. Wybraliśmy drogę przez park, który okazał się bardzo duży i równie zadbany oraz po prostu ładny.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

Przez park płynęła rzeka Oława, z której brzegu widzieliśmy Kościół Matki Boskiej Pocieszenia.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

Od momentu przybycia do Oławy co chwilę słyszeliśmy bardzo charakterystyczne śpiewy ptaków. Po chwili zdałem sobie sprawę z tego, że to sierpówki. Nigdy dotąd w żadnym innym miejscu nie spotkałem tylu tych ptaków. Stąd też tytuł wpisu.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

Pod kamieniczkami przy Rynku trafiliśmy na dwa klasyki polskiej motoryzacji - Fiaty 125 i 126p, a ten drugi w wersji tuningowanej przez Abarth. Oba pięknie zadbane

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

Kościół Matki Boskiej Pocieszenia od strony Rynku:

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

Rynek w Oławie jest nietypowy - jeżdżą po nim samochody i tak naprawdę to zwykłe uliczki z szerokimi chodnikami. Ale to nie oznacza, że jest brzydki - wręcz przeciwnie. A chyba najciekawszym obiektem tam się znajdującym jest wieża ratuszowa. Z każdej z czterech stron znajduje się element, który rusza się o określonych porach. A przynajmniej powinien, bo gdy tam byliśmy to nic się nie ruszało, choć była odpowiednia godzina. :( A na dachu ratusza znajdują się kogutki, które chyba są symbolem miasta, bo widać je na prawie wszystkich pocztówkach z Oławy. Na drugim zdjęciu znowu sierpówka. ;)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

Przy Rynku znajdował się także Urząd Stanu Cywilnego, bardzo ładny budynek. Szczególnie piękna była brama.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

Pod ratuszem stała figura św. Jana Nepomucena.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

Z Rynku ruszyliśmy na północ, gdzie dotarliśmy do Placu Zamkowego, przy którym znajdował się Urząd Miejski, Rzymsko-Katolicka Parafia p.w. Świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Dom Dziecka. A za tym pierwszym stał bardzo ładny budynek dawnej wieży ciśnień - dziś niestety pustostan.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

 
Następnie wróciliśmy się na południe, ponownie przechodząc przez Rynek i weszliśmy w drobne uliczki, gdzie trafiliśmy na ciekawy budynek Komendy Powiatowej Policji.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

Potem zboczyliśmy na drogę prowadzącą do pierwszego punktu widokowego. Wkrótce dotarliśmy do mostu nad rzeką Odrą.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

Droga ta wiodła przez malownicze łąki i pola.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

Dojście na punkt widokowy, znajdujący się na szczycie wzgórza zrekultywowanego wysypiska śmieci, było bardzo utrudnione. Najpierw trzeba przeskoczyć mały rów, a następnie wspiąć się po dosyć stromym zboczu. Widoki ze szczytu były bardzo ładne, chociaż panorama Oławy była już taka sobie - bloki mieszkalne zasłaniały wszystkie zabytki starego miasta. Widać było też stamtąd górę Ślężę.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

031-p8151284-panoramax 
 
^ Panorama 360 stopni. Kliknij, aby powiększyć. ^

Gdy zeszliśmy na dół, przez pobliskie krzaki przebiegł jelonek. :) To było magiczne.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

W pobliżu wzgórza była stara zapora powodziowa. To mi przypomniało o powodzi z 1997 roku.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

Potem wróciliśmy na główną trasę spaceru. Przechodziliśmy głównie obok bloków i fabryk, ale nie było tam raczej nic ciekawego do sfotografowania. Za to przy cmentarzu stał interesujący zabytek.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

W końcu trafiliśmy do miejsca, w którym Odra jest podzielona na kanały i tworzy wyspy. Zatrzymaliśmy się pod śluzą na pierwszym kanale.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

Następnie droga prowadziła między głównym biegiem Odry a Kanałem Młyńskim. To obszar typowo wiejski - pełno tu małych, starych domków. Ale buduje się tu sporo nowych willi, przy których powstają nowe uliczki.

Potem przeszliśmy z powrotem przez Kanał Młyński starym mostkiem.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

Kawałek dalej był kolejny most nad kolejnym kanałem. :) Po lewej stronie widzieliśmy stadninę i marinę z restauracją i hotelem. A po prawej elewatory zbożowe należące do firmy "Polskie Młyny" S.A. i mały kościółek.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 


Po przejściu przez most kontynuowaliśmy spacer, ale nie widzieliśmy już nic ciekawego. Ot, fabryki i stare domki przeplatane willami. Byliśmy już mocno zmęczeni, a czekało nas jeszcze dużo chodzenia, więc zdecydowaliśmy przerwać spacer, by wrócić do Oławy w niedalekiej przyszłości i dokończyć go. Mam nadzieję, że będzie warto.

Oława jak dotąd zrobiła na mnie dobre wrażenie, bo lubię klimat małych miasteczek i mógłbym w takim zamieszkać.

poniedziałek, 7 marca 2016

Kamieniec Ząbkowicki i okolice.

Licząca sobie około tysiąca lat wieś Kamieniec Ząbkowicki zainteresowała tydzień temu mnie i moją żonę jako miejsce niedzielnego "wypadu" turystycznego głównie ze względu na zabytkowy pałac. Mnie zaciekawiły też okoliczne zbiorniki wodne, w pobliżu których chciałem spróbować dziennych long-exposure z filtrem. Czy ta wycieczka okazała się warta godzinnej jazdy z Wrocławia i dwudziestokilometrowego spaceru? O tym w dalszej części wpisu.

Kamieniec powitał nas całkiem ładnym - choć pozbawionym kas i straszącym zaniedbanymi nieco toaletami - dworcem kolejowym. Do właściwej części miejscowości, w której znajdują się zabytkowe obiekty, mieliśmy spory kawałek drogi do przejścia. Wieś ta okazała się bardziej przypominać małe miasteczko: co prawda było tu wiele domków jednorodzinnych, ale im dalej szliśmy, tym więcej widzieliśmy bloków mieszkalnych. Miejscowość ta leży na dość górzystym terenie, więc wieże pałacu zobaczyliśmy dopiero w połowie drogi - sterczały posępnie z zamglonego lasu-parku. Mgła była dosyć obfita, a i ogólnie pogoda była nieszczególna - zachmurzone niebo i raczej niska temperatura nie umilały spaceru.

Pierwszym obiektem, do jakiego trafiliśmy był dawny ewangelicki kościół Trójcy Świętej, służący obecnie jako sala koncertowo – wystawiennicza. Potocznie nazywany jest "czerwonym kościółkiem".





W jego sąsiedztwie umiejscowiony jest parking dla autokarów, a z drugiej strony mały park. Za nim i za rzeką Budzówką leży zespół klasztorny opactwa cysterskiego:


Spod czerwonego kościółka, spomiędzy drzew spogląda ze wzgórza monumentalny Pałac Księżnej Marianny Orańskiej.

Wspinając się na wzgórze i widząc coraz dokładniej budynek pałacu, zauważaliśmy coraz więcej śladów zniszczeń. Pałac ten jest piękny, niemal bajkowy, ale niestety w bardzo złym stanie. Druga wojna światowa odbiła na nim swoje piętno, a zaraz potem został rozgrabiony i spalony przez sowietów. Także polscy szabrownicy nie mieli dla niego litości. W czasach komuny nikt nie przejmował się tym, żeby zadbać o ten zabytek i dopiero gdy w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku został wydzierżawiony prywatnemu przedsiębiorcy, rozpoczęły się prace nad jego rekonstrukcją. Kilka lat temu został przejęty przez gminę, która kontynuowała remont. Pałac można zwiedzać dopiero od trzech lat, chociaż wciąż jest w dużej mierze zniszczony i jeszcze wiele pracy oraz pieniędzy będzie potrzebnych, żeby wrócił jego dawny blask.

Do tylnej części pałacu prowadzi ścieżka, z której widać dawną pompownię wody i gazownię.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Jakkolwiek niesamowicie i monumentalnie by ten pałac nie wyglądał od strony miasta, to dopiero od tyłu widać jego pełne piękno. Wieże, arkady, dawny ogród z fontannami - to wszystko aż prosi się o odnowienie i dopieszczenie. I - akurat, gdy tam byliśmy - spomiędzy chmur wyjrzało słońce. Po raz pierwszy i ostatni tego dnia. Pałac w słońcu wyglądał jeszcze piękniej. Nie mogłem tego nie wykorzystać i nie zrobić kilku zdjęć. W tym panoramy. A nawet dwóch.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA


OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Szkoda tylko, że cały teren na zewnątrz pałacu to jeden wielki plac budowy i trwają tam wciąż prace remontowe, przez co nie można tam się przejść i pozwiedzać.
Kawałek dalej znajdują się zbiorniki wodne, które zasilały pałacowe fontanny i baseny. Są w jeszcze gorszym stanie i nie wygląda na to, żeby ktokolwiek się nimi przejmował. W wielu miejscach się rozpadają i porastają mchem.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Pałacowy park jest ogromny i przypomina raczej las. Jest pełen ścieżek, szlaków turystycznych, stawów, zrównanych z ziemią ruin budynków, a gdzieniegdzie osunęła się ziemia, odsłaniając ciekawie wyglądające skały.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

W parku było też mnóstwo ptaków i wiewiórek. Co chwila widzieliśmy dzięcioły, a słychać je było prawie cały czas. Niestety żadnego nie udało mi się sfotografować.

Jednak najciekawszym obiektem znajdującym się tam jest chyba Mauzoleum Hohenzollernów. Niestety również jest bardzo zniszczone. Co prawda ktoś próbował je ogrodzić, ale na nie wiele się to zdało - z ogrodzenia nie zostało prawie nic, a budynek jest pomazany farbą w sprayu i zaśmiecony. Jestem pewien, że wieczorami przesiadują tam tzw. "elementy społeczne".

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Mauzoleum to znajduje się na drugim końcu parku. Po wyjściu z niego zobaczyliśmy całkiem ładną, nawet pomimo kiepskiej pogody panoramę. Widać było stamtąd dworzec, na którym wysiadaliśmy, rozległe polany, na których pasły się sarny i wieś Byczeń, którą potem minęliśmy po drodze do zbiorników. 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Wieś Byczeń okazała się być całkiem uroczym miejscem, pełnym starych, ale ładnych domków ulokowanych na pagórkach.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Dalsza droga coraz bardziej nam się dłużyła ze względu na sporą odległość do zbiorników, które chciałem sfotografować i przez to, że byliśmy już trochę zmęczeni. Coraz mniej chciało mi się robić zdjęcia i coraz bardziej przerażała nas droga powrotna. Po drodze mijaliśmy wiele stawów, przy niektórych były kopalnie. Przez pewien czas towarzyszyła nam rzeka Nysa Kłodzka. Jednak najbardziej zaciekawiły nas kwitnące wierzby - ich gałęzie zdobiły całkiem już ładnie rozwinięte bazie.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Po bardzo, bardzo długim marszu dotarliśmy w końcu do zbiornika wodnego Topola. Nie mieliśmy już sił iść dalej, a widok okazał się nieciekawy. Szkoda było nawet ustawiać statyw. Duże zachmurzenie i straszna mgła nie pomagały. Może przy lepszej pogodzie można by tam zrobić jakieś ciekawe zdjęcia. Zrobiliśmy sobie tam dłuższy postój, po czym ruszliśmy najkrótszą drogą do dworca w Kamieńcu. Już całkowicie straciłem zapał do robienia zdjęć i spakowałem aparat i torbę z obiektywami do plecaka. Czekał nas jeszcze długi "spacer", na który nie mieliśmy już zbytniej ochoty, tym bardziej, że trzeba było wracać tą samą drogą prawie pod mauzoleum i dopiero tam mogliśmy skrócić sobie drogę. Na miejscu wykończeni poszliśmy na peron i umililiśmy sobie oczekiwanie na pociąg partią gry w Scrabble.

Czy było warto odwiedzić Kamieniec Ząbkowicki i jego okolice? Myślę, że tak, ale tylko ze względu na jego zabytki, których nie ma jednak zbyt wiele. Gdybym wcześniej wiedział, jak to będzie wyglądać, to nie szedłbym dalej, niż do Byczenia. Mimo wszystko pałac jest piękny i odwiedzę go koniecznie, gdy zrobi się bardziej zielono i będzie ładna pogoda.